شاهراه شعر من

اتاقم تاريك وغم هم فراوان است،تنهاي تنهايم،حتي صداي جرجر هم از

صندلي شكسته ام نميشنوي، اين روزها  قناري هم با پنجره قهر كرده

اند،جيرجيركها عاشق سرما شده اند،آه كه چقدر دلم تنگ شده براي

 سيگارهايي كه هرگز نكشيدم،چه فضايي است اينجا! وتنها شاهد من

تابلوي سياه كوچكي است كه خود ساختم،كه اوهم ديروز در بازار كساد

 نگاهها يك پرده از جنس غبار خريد تا خود را زير آن پنهان كند، و تنها

اميد من اين است كه درِ خانه را قفل كرده باشم و تلفنم را كه تنها يك شماره

 در آن است،خاموش كرده باشم، تا  كسي نتواند اين خلوت غرور انگيز

 مرا تسخير كند.